Blog

Klankbad

Zijn handen konden alles maken; van een veranda tot een bed en een tafel. Later legde hij zich toe op het maken van muziekinstrumenten: drums, regenstokken, praatstokken en ook didgeridoos. Hij verzamelde stokken in het bos achter zijn huis. Stokken om de drums mee te bespelen, maar ook grotere stammetjes voor didgeridoos.

Accordeon in het bos

Meneer speelde zelf verschillende toetsinstrumenten. Hij hield van deze muziek en was een behoorlijk bedreven muzikant. In bepaalde periodes van zijn leven speelde hij veel, in andere daarentegen veel minder of zelfs niet. In de periode na het overlijden van zijn vrouw, bleef hij achter met twee kleine kinderen. Toen speelde hij niet. Later toen de kinderen tieners waren pakte hij zijn instrumenten weer op. De muziek was zijn uitlaatklep.

Lemniscaat ∞ Oneindigheidsteken

Ik gaf het sieradenzakje met 2 ringen aan de dochter. En terwijl ze de ringen eruit haalt, zucht ze. ‘Oh ja, dat was mama’s lievelingsring, ze heeft hem zelf ontworpen. Hij heeft een paar van die liggende achten aan elkaar. Voor haar was dat een prachtig symbool.’ Het is een symbool van oneindigheid, de lemniscaat. Terwijl we praten over de invulling van een informele, intieme afscheidsdienst, besluiten we om dit symbool te gebruiken.

Ritueelbegeleiding, wat is dat?

Er is op sommige momenten behoefte aan zingeving, betekenis geven en afronden wat afgerond mag worden. De laatste jaren vinden mensen dat steeds minder in het traditionele geloof. Ritueelbegeleiding voorziet in deze behoefte. Als ritueelbegeleider geef ik vorm aan een ceremonie, samen met degene waar het om gaat of de mensen die daar direct om heen staan.

December

December, tijd van licht en donker, samen zijn en samen vieren. Juist in deze maand kan het zijn dat je iemand extra mist. Een dierbare waar je korter of langer geleden afscheid van hebt genomen. Stilstaan bij dit gemis kan waardevol zijn. Dit kan bijvoorbeeld met behulp van een herdenking.

Schittering

Hij speelde als kleine jongen bij het Oude Maasje in de buurt van zijn huis. Meestal was hij daar als de zon scheen. Ouder geworden hield hij van deze plek met heel veel fijne herinneringen. Daarom was het zijn wens dat een deel van zijn as daar wordt uitgestrooid.

Zwerfafval

Een mooie nazomerse ochtend, het is warm buiten. We wandelen met een klein groepje van zes mensen in het bos vlakbij het Keelven. In tweetallen wordt er gedeeld over een verlieservaring die ieder persoonlijk heeft meegemaakt. Soms wordt er gehuild, soms wordt er gelachen. Onderweg komen we symbolen tegen in de natuur. Zo staat er een heel grote naaldboom, waar je onder zou kunnen schuilen, voor zon of voor regen of voor een veilige knusse plek.

Cactusbloem

Het was augustus toen meneer overleed. Hij hield heel erg van cactussen en had ze op zijn vele Europese reizen van overal verzameld en in de eigen tuin geplant. Allerlei soorten en maten cactussen hadden het niet al te grote tuintje in de loop der jaren opgefleurd en ze groeiden en bloeiden goed.

Kaarsen in de nacht

Het was midden in de nacht, toen mijn telefoon ging. Mevrouw B. belde mij dat haar man was overleden. Alles was al doorgesproken met hem en met haar, vanaf het moment van overlijden tot en met de dag van de uitvaart. Eén van de dingen die hij absoluut niet wilde was in een zwarte rouwauto vervoerd worden. Hij wilde graag in een bus met bloemen, liefst die van de plaatselijke bloemist.

Na 70 jaar tranen

Ze was drie toen haar vader plotseling stierf en acht toen haar moeder stierf na een ziekbed. Het was in de jaren vijftig van de vorige eeuw. Er werd haar verteld dat er iets heel ergs was gebeurd en dat ze zich vooral netjes moest gedragen tijdens de uitvaart. Het leven ging daarna ‘gewoon’ door zonder dat er over haar ouders of hun gemis werd gepraat.